26 Mayıs 2014 Pazartesi

Challenge / Meydan Okuma (Longfellow)

CHALLENGE

I have a vague remembrance
   Of a story that is told
In some ancient Spanish legend
   Or chronicle of old.
It was when brave King Sanche
   Was before Zamora slain,
And his great besieging army
   Lay encamped upon the plain.
Don Diego de Ordenez
   Sallied forth in front of all,
And shouted loud his challenge
   To the warders on the wall.




All the people of Zamora,
   Both the born and the unborn,
As traitors did he challenge
   With taunting words of scorn.
The living in their houses,
   And in their graves the dead,
And the waters in their rivers,
   And their wine, and oil, and bread.
There is a greater army
   That besets us round with strife,
A starving, numberless army
   At all the gates of life.
The poverty-stricken millions
   Who challenge our wine and bread,
And impeach us all as traitors,
   Both the living and the dead.
And whenever I sit at the banquet,
   Where the feast and song are high,
Amid the mirth and music
   I can hear that fearful cry.
And hollow and haggard faces
   Look into the lighted hall,
And wasted hands are extended
   To catch the crumbs that fall
And within there is light and plenty,
   And odours fill the air;
But without there is cold and darkness,
   And hunger and despair.
And there in the camp of famine,
   In wind, and cold, and rain,
Christ, the great Lord of the Army,
   Lies dead upon the plain.

LONGFELLOW

     MEYDAN OKUMA

                
               Hayal meyal hatırlarım
               Bir öykü anlatılmıştı
               Ya bir İspanyol efsanesinden
               Ya da tarihten alıntıydı.
              
               Gözüpek kral Sanche
               Katledilmiş Zamora önünde,
               Şehri kuşatan koca ordusu
               Kamp kurmuş düzlük bir yerde.

               Don Diego de Ordenez
               Hep ordunun önünde olurmuş,
               Surlarda bekleyen nöbetçilere
               Haykırarak meydan okurmuş.

               Zamora’nın ahalisine,
               Doğmuşlarına doğmamışlarına,
               Hainler diye seslenirmiş
               Küçümsemeyle ve alayla.

               Orada evinde oturanlara,
               Mezardaki ölülere,
               Irmakta akan sulara,
               Şaraba, yağa, ekmeğe.

               Daha büyük bir ordu var
               Şimdi çevremizi kuşatan,
               Açlık çeken neferleriyle,
               Hayatın kapılarını tutan.

               Yoksulluk çeken milyonların
               Gözü var ekmeğimizde, şarabımızda,
               Ve hain diyorlar hepimize,
               Doğmuşlarımıza, doğmamışlarımıza.
              
               Ne zaman otursam bir ziyafete,
               Yenilip içilirken, söylenirken şarkılar,
               Ortasında müziğin, neşenin
               Kulağım o korkunç çığlığı duyar.

               Işıltılı salona bakar
               Hep yabanıl boş yüzler
               Düşen kırıntıları toplar
               Uzanan çarpık eller.

               Burası aydınlık, bolluk içinde
               İçerisi ne kadar güzel kokuyor;
               Oysa dışarıda soğuk, karanlık,
               Açlık, yeis kol geziyor.

               Ordu kampı kıtlık yeri
               Soğuktur, yel eser, yağmur yağar,
               Ve İsa, ordunun yüce kumandanı,
               Bir düzlükte ölmüş yatar.
              
                                          LONGFELLOW

(Bu şiir, İletişim Yayınları tarafından basılan "Uçurum İnsanları'nın son kısmında yer alıyor.)

Hiç yorum yok: