8 Mayıs 2014 Perşembe

Solgun Ateş (Pale Fire) - Canto 1 / 139 - 152

İnceden bir sızının ipliğini,
Oyunbaz ölüm sertçe çekip, sonra gevşetmişti,                                    140
Fakat sızı geçmemişti, hep kalmıştı içimde.
Daha on bir yaşındaydım, yüzükoyun yere
Uzanmıştım; izliyordum tıkır tıkır çalışan bir oyuncağı:
Bir teneke çocuğun ittiği, teneke el arabası –
İskemlenin ayaklarına çarpmadan geçip, yatağın altına kaçmıştı,
Birden kafamın içinde bir güneş ışıldamıştı.

Sonrası kara geceydi: muhteşem bir siyahlık.
Hissettiğim, zaman ve mekân içinde dağılmışlık:
Bir ayağım dağın zirvesinde, öteki elim,
Çakılları altındaydı derin derin soluyan bir sahilin;                                 150
Bir kulağım İtalya’da, bir gözüm İspanya’daydı,
Kanım mağaralarda, beynim yıldızlardaydı.


A thread of subtle pain,
            Tugged at by playful death, released again,                                  140
            But always present, ran through me. One day,
            When I'd just turned eleven, as I lay
            Prone on the floor and watched a clockwork toy--
            A tin wheelbarrow pushed by a tin boy--
            Bypass chair legs and stray beneath the bed,
            There was a sudden sunburst in my head.

           And then black night. That blackness was sublime.
           I felt distributed through space and time:
           One foot upon a mountaintop, one hand
           Under the pebbles of a panting strand,                                           150
           One ear in Italy, one eye in Spain,
           In caves, my blood, and in the stars, my brain.

Hiç yorum yok: